شمارش معکوس اخراج آمریکا از منطقه

خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از یک مقام آمریکایی گزارش داده است که ایالات متحده در مسیر خروج تمام نیرو‌های خود از عراق تا ۳۰ سپتامبر قرار دارد؛ اقدامی که به حضور نظامی آمریکا در این کشور از زمان حمله سال ۲۰۰۳ پایان خواهد داد.

بر اساس این گزارش، پس از خروج نیرو‌های آمریکایی، نیرو‌های امنیتی عراق، پیشمرگه‌ها و نیرو‌های امنیتی اقلیم کردستان مسئولیت مبارزه با تروریسم را بر عهده خواهند گرفت. این خبر در حالی منتشر شده که پیش از این نیز پیت هگزث، وزیر جنگ آمریکا، در دیدار با علی الزیدی، نخست‌وزیر عراق، بر خروج کامل نظامیان آمریکایی تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ تأکید کرده بود.

در نگاه نخست، واشنگتن برای این تصمیم یک توضیح کاملاً مشخص و البته قابل انتظار دارد: مأموریت نظامی آمریکا در عراق دیگر ضرورتی مانند گذشته ندارد. استدلال رسمی این است که داعش شکست خورده و نیرو‌های امنیتی عراق و نیرو‌های اقلیم کردستان اکنون توانایی لازم برای مقابله با بقایای این گروه را دارند. بنابراین، خروج نیرو‌ها نه یک عقب‌نشینی، بلکه پایان طبیعی یک مأموریت نظامی است که پس از سال‌ها به نقطه پایان خود رسیده است.

اما زمان‌بندی این خروج، در کنار تحولات شش ماه اخیر منطقه، پرسش‌های مهم‌تری ایجاد می‌کند. خروج کامل نیرو‌های آمریکایی از عراق درست در شرایطی در حال انجام است که منطقه یک جنگ تمام‌عیار و تجاوزکارانه آمریکا علیه ایران را پشت سر گذاشته و نیرو‌های آمریکایی در سراسر منطقه بار‌ها هدف حملات موشکی و پهپادی ایران قرار گرفته‌اند. به همین دلیل، ساده‌لوحی است که تصمیم واشنگتن درباره پایان حضور نیروهایش در عراق را صرفاً پایان مأموریت آنها تحلیل کرد.

واقعیت مهم‌تر این است که حملات موشکی و پهپادی ایران در جنگ اخیر، آسیب‌پذیری نیرو‌های آمریکایی در غرب آسیا را به شکلی کم‌سابقه آشکار کرد. جهان دید که پایگاه‌هایی که سال‌ها ستون فقرات حضور نظامی آمریکا در منطقه محسوب می‌شدند، اکنون به اهدافی قابل دسترس برای موشک‌ها و پهپاد‌های ایران تبدیل شده‌اند.

گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی نشان می‌دهد حملات ایران خسارت قابل توجهی به تأسیسات نظامی آمریکا در کشور‌های مختلف وارد کرده است؛ اینکه در جریان جنگ، ایران بیش از ۱۰۰ هدف را در دست‌کم ۱۱ تأسیسات نظامی آمریکا در هفت کشور قطر، امارات متحده عربی، بحرین، اردن، کویت، عراق و عربستان سعودی هدف قرار داده است.

اخیراً نیز رسانه آمریکایی ان‌بی‌سی نیوز فاش کرده است که حملات موشکی و پهپادی ایران، علاوه بر تخریب پایگاه‌های نظامی، خسارات بی‌سابقه‌ای به زیرساخت‌های اطلاعاتی سازمان جاسوسی سیا در سراسر غرب آسیا وارد کرده است؛ خساراتی که هزینه‌های تعمیر آن به میلیارد‌ها دلار می‌رسد.

ان‌بی‌سی تأکید کرده است که میزان خسارت واردشده به سیا در این حملات، از زمان تأسیس سازمان اطلاعاتی آمریکا در سال ۱۹۴۷ بی‌سابقه بوده است.

به گزارش رسانه‌های آمریکایی، پنتاگون پس از حملات ایران در جنگ ۴۰ روزه، اساساً در حال بازنگری در الگوی استقرار نیرو‌های خود در منطقه است. مثلاً واشنگتن‌پست خبر داده که وزارت دفاع آمریکا در حال بررسی کاهش حضور نظامی در خلیج فارس است؛ چرا که پایگاه‌های بزرگ و ثابت آمریکا در این منطقه، به دلیل نزدیکی به ایران، در برابر حملات موشکی و پهپادی آسیب‌پذیر شده و خسارت دیده‌اند.

در چنین شرایطی، خروج نیرو‌های آمریکایی از عراق می‌تواند بخشی از همین عقب‌نشینی بی‌سر و صدا از اطراف ایران باشد. عراق در مقایسه با بسیاری از نقاط دیگر منطقه، نه‌تنها از نظر جغرافیایی در مجاورت ایران قرار دارد، بلکه نیرو‌های تروریستی آمریکایی مستقر در آن نیز در جریان جنگ رمضان، بار‌ها مورد حملات ایران و گروه‌های مقاومت قرار گرفتند.

حتی اگر آمریکا همچنان خروج از عراق را رسماً با پایان مأموریت نیروهایش توجیه کند، نمی‌توان از این واقعیت چشم‌پوشی کرد که این تصمیم در بستر یک تحول بزرگ‌تر در منطقه اتخاذ شده است؛ تحولی که طی آن آمریکا پذیرفته است که به ناچار باید از محیط پیرامونی ایران عقب‌نشینی کند.

البته، حتی انتقال نیرو‌ها و تجهیزات به نقاط دورتر نیز لزوماً به معنای خارج شدن از تیررس ایران نیست. حملات سهمگین ماه قبل نیرو‌های مسلح ایران به پایگاه‌های تروریستی آمریکا در اردن، این گزاره را تأیید می‌کند.

نسخه PDF