پایان وداع امشب، آغاز بیعت فردا

چرا مردم امشب وداع سخت شام غریبان را ترک نمی‌کنند؟ چرا کسی پای رفتن ندارد؟

- بر‌وید ملت داغدار. روح بلند امام شهید در حال پرواز است؛ مردی خاکی از تبار آسمانی‌ها. بگذارید برود. بیش از این روح لطیفش را نیازارید او بیش از شما دلتنگ‌تان شده. باقی بماند برای فردا؛ فردایی حماسی با بیعتی ماندگار.

امروز، ۱۴ تیر، روز قلم، که در مصلی مستقرم، قلمم می‌لرزد، نمی‌نگارد. قران به حرمتش قسم یاد می‌کند. «نون والقلم.»

- کجایی قلمم؟ تعهد «و ما یسطرون» چه شده؟ نمی‌بینی معرفت این عزا و ماتم را؟ کسر آوردی؟ پس بنویس؛ «نون وال‌اشک و ما ینشدون» فریاد سخت این جماعت را نمی‌شنوی قلمم؟ جایگزین قلم در تاریکی چیست؟ اشک!

امشب حال‌وهوای شب‌های عملیات را می‌ماند؛ شب‌های قدر کربلای پنج. همچون مست بی‌ساغری در میخانه شهدا؛ شهدایی وفادار به همین رهبر شهید.

اشک آرام‌بخشی‌ست با حرمت

و قلم، آزاده‌ای بی‌پروا.

اشک به حرمت عشق جاری شود

و قلم به جوهر تعهد.

عشق جوینده و قلم نگارنده.

امشب، چه قلمی قادر است فریاد سخت مردم در وداع آخر را تحویل تاریخ بدهد؟

کجاست تعهدت قلم؟ شرمنده‌ام، درست مانند شب‌های عملیات که از خط‌شکنان جا می‌ماندم.

…… مردم در حال ترک مصلی، تا که فردا با شکوهی دیگر حاضر شوند. یک تشییع ماندگار با پیامی معنادار.‌

می‌رویم که نفس تازه کنیم برای فردایی سرنوشت‌ساز.