در شرایط جنگی که دشمن با تمام تجهیزات رسانهای خود، تخریب روحیه و گسست اجتماعی را هدف گرفته، گروههای جهادی بهعنوان «ساختارهای مردمی امدادی» تجلی عینی تکیه بر نیروی مردم هستند. این گروهها نه برآمده از منافع دولتی، که زاییدهٔ غیرت دینی و تعهد اجتماعیاند و با اقدامات ملموس خود، «امید زنده» را به جامعه بازمیگردانند.
بحث و بررسی
۱. اقدامات ملموس؛ امیدآفرینی در عمل
گروههای جهادی با سرعت و اخلاص وارد میدان میشوند: توزیع بستههای معیشتی-بهداشتی همراه با پیام امید، برگزاری پویشهای محلهمحور، کمک به بازسازی خانهها و مدارس آسیبدیده و حتی شستوشوی فرش و مبلمان خانوادههای نیازمند. این اقدامات نهتنها نیاز مادی را برطرف میکند، بلکه حس «همراهی و تعلق» را در مردم زنده نگه میدارد. قرآن کریم میفرماید: «إِنَّ الَّذینَ کَفَرُوا یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ لِیَصُدُّوا عَنْ سَبیلِ اللَّهِ» (انفال، ۳۶)؛ اما خداوند دربرابر این انفاقهای شیطانی، انفاق مؤمنان را وسیلهای برای پایداری قرار داده است.
۲. پیوند با بیانیههای رهبری
رهبر معظم انقلاب در بیانیهٔ نوروزی خود، یکی از نعمتهای بزرگ را «وحدت عجیب بین هموطنان با همهٔ تفاوت خاستگاهها» معرفی میکنند. گروههای جهادی عملاً این وحدت را در محلهها و شهرها جاری میسازند. آنجا که جهادیها بدون چشمداشت به یاری آسیبدیدگان میشتابند، مرزهای سیاسی و قومی کمرنگ میشود و همبستگی اجتماعی معنا مییابد.
پیامبر اکرم (ص) میفرمایند: «از کمک و یاری به یکدیگر فروگذار نکنید» (نهجالفصاحه، ص۶٠۷، ح۲۱۳۶).
۳. خروجی عملیاتی؛ تقویت روحیهٔ جمعی
وقتی مردم ببینند در سختترین روزها، همسایگان و همشهریانشان بیادعا در کنارشان هستند، حس تعلق و مقاومت چند برابر میشود. رهبر معظم انقلاب در توصیف اثر چنین حضورهایی میفرمایند: «این را باید نعمتی خاص از ناحیهٔ حضرت حق دانست و بسیار بر آن شکر به جا آورد». شکر این نعمت، تداوم و گسترش همان حرکت جهادی است.
جمعبندی
گروههای جهادی خط مقدم امیدآفرینی در بحراناند. حضور آنان نهتنها نیازهای معیشتی را پاسخ میدهد، بلکه سرمایهٔ اجتماعی را تقویت میکند و دشمن را در جنگ شناختی ناکام میگذارد. هرکس میتواند در حد توان خود به این موج خروشان بپیوندد.