مولاجان! در حرم علی بن موسیالرضا (ع) برای تو ایستادهایم؛ برای شمایی که ندیده عاشقتان هستیم؛ اینجا، هر صحن بوی انتظار میدهد. دلهایمان همچون کبوترانی که بر گنبد میچرخند، میان زمین و آسمان، دنبال نشانی از تو میگردد. دستها بالا میروند، اشکها جاری میشوند و نام تو در میان دعاها میدرخشد؛ انگار همه آمدهاند تا از امام غریب، سراغ یار غریبترش را بگیرند.
مولای من، این روزها که حرم در سوگ پیامبر رحمت (ص)، امام حسن مجتبی (ع) و امام رضا (ع) سیاهپوش است، دلهای ما محتاج آمدن توست؛ منتظریم، چرا که به امید دیدار تو با یزیدیان زمان جنگیدهایم؛ با این همه، ما را ببخش اگر کم بودهایم! ما را ببخش که برای آمدنت تغییر نکردهایم.